herinneringen
overzicht
Jozef Eijckmans (1907 - 1996)

Jozef Eijckmans
Jozef leerde ik kennen in de Posthoorn op het haagse Voorhout. Gerrit Kolkman had mij voorgesteld aan zijn vrienden en bekenden, die elkaar daar, voornamelijk in de avonden, geregeld ontmoetten om met elkaar te praten over ja waarover. Duidelijk was voor ieder, dat een vast gespreksonderwerp de dichtkunst betrof, waarbij uiteraard ieders persoonlijke inspanningen bij de beoefening van die kunst aan de orde kwamen en om voorrang streden. Immers, ook op dit terrein en niet alleen maar op het economische, verbetert concurrentie en competitie de kwaliteit van de productie ! Dat laatste werd echter zeker niet bewust beleefd. Gevoelens van saamhorigheid en vriendschap zorgden voor een sfeer, waarin persoonlijke belevenissen en bekentenissen onbedreigd konden worden geuit. Stokpaardjes, die ieder wel had en bereed werden met begrip aangehoord. Meer dan eens stond in gesprekken overigens centraal waar en bij wie werk een goede kans zou maken op publikatie.

Jozef was niet iemand, die op een vast tijdstip op een bepaalde plek kon worden aangetroffen. Hij hanteerde zijn eigen voor anderen verborgen agenda. Beter gezegd, hij had in het geheel geen agenda, hoewel zelfs dat beslist niet vaststond. Geregeld, maar altijd onverwacht verscheen hij en zette zich aan de ronde tafel, waar Gerrit, Cor Stutvoet en ik en anderen die tot de van samenstelling wel veranderende groep behoorden, al aan de oude of jonge jenever zaten, of soms nog aan de koffie. Meestal kwam Jozef op zijn fiets, waarmee hij heel den haag doorkruiste. Dat deed hij overigens ook te voet of met de tram. (Een karakteristieke foto, gemaakt door Cor Stutvoet, laat Jozef en face zien, terwijl hij een straat oversteekt. Achter hem is een wegrijdende tram te zien. Jozef als de bij uitstek haagse dichter, die de stad dagelijks beleeft in haar mensen en plaatsen.)

In 1955 publiceerde Jozef zijn eerste bundel gedichten, bij Boucher. Vanzelfsprekend hadden intimi en bekenden al eerder kennisgemaakt met Jozefs gedichten. In 1953 had hij in eigen beheer een bundeltje ermee samengesteld. Vlak na de officële publikatie van die eerste bundel maakte ik voor het eerst met Jozef kennis. Die bundel "Bij mijn leven nog" hadden Paul Rodenko en Jozef samen gecomponeerd uit de talloze gedichten die Jozef "bij zich droeg". Zeker heeft Paul Rodenko in de bundel zijn persoonlijke stijlvoorkeur tot uitdrukking gebracht. Uit de vele daarna verschenen bundels van Eijckmans kan overigens worden geleerd, dat dat de invloed van Paul Rodenko - en later ook die van Willem Hussem - Jozef hebben gebracht naar een heel persoonlijke stijl, waarvan mij vooral de natuurlijke eenvoud bekoort. Wat niet het zelfde is als gemakkelijk leesbaar. Jozef is een doordringend waarnemer en een kundig ontleder van menselijke gevoelens. Hij weet de complexe werkelijkheid en de eigen plaats daarin met bescheidenheid en eenvoud zichtbaar te maken in zijn poëzie.

Tot vlak voor zijn overlijden hielden Jozef en ik kontakt met elkaar. Dikwijls in langdurige telefoongesprekken. Zijn begrafenis in den haag woonden cobi en ik samen bij. Af en toe gedurende onze vriendschap liet Jozef mij zien, wat voor soort gedichten hij schreef voordat zijn eerste bundel publikatie kreeg. In zijn eigen handschrift laat ik hier drie van die nooit gepubliceerde gedichten volgen.
Mijn "herinnering" aan Jozef geeft geen beeld van de liefde en vriendschap die Jozef van velen ondervond, met name van zijn "vaste lieve vriendin", die hem ook inspireerde tot prachtige verzen.
Hier volgen drie "jeugdgedichten" van Jozef.
1e gedicht van jozef eijckmans
2e gedicht van jozef eijckmans
3e gedicht van jozef eijckmans